Bókin snýr seg um ein óndan dvørg sum býr á einum prinsahoffi undir renesansuni, og er hon skrivað sum ein samtíðarviðmerking til tær undirlutakenslur handan nasistisku ideologiina, sum vóru atvold til ræðsluvekjandi gerðirnar, ið vórðu framdar í hennara navni.

Á veg inn í salin verða vit móttikin av kitch-kløddum leikarunum við blómum í føvninginum. Eg avgeri at seta meg á fremsta rað, meðan leikararnir stúgva seg saman sum sild í tunnu á evarska lítla pallin, og leikurin byrjar.

Innleiðandi senan tekur okkum aftur til Nobel handanina í 1951, har Pär Lagerkvist móttekur Nobel heiðurslønina fyri sín skaldskap. Við eini lítlari teaterklisjé stamar Pär Lagerkvist (í donskum hami) seg gjøgnum eina svenska takkartalu, og hervið verður hol sett á bítandi speisemið, ið gongur gjøgnum restina av leikinum. Eitt rungandi ljóð avbrýtur taluna, krýpur seg síðan um allan salin og fær leikararnar at til missa pippið og sorla hvønn annan til við blómubukettunum so blómubløð dala niður á fótasnippin hjá okkum á fremstu røð.

Við einum blandi av groteskum karikeraðum kensluútbrotum og idésøguligum lýsingum førast vit herfrá aftur til prinsahoffið úr bókini hjá Pär Lagerkvist. Prinsurin skal í kríggj, og leikararnir skifta effektivt millum rollur sum hermenn, drotning, elskarar, listafólk og so sjálvandi: sum dvørgurin.

Tað áhugaverda í leikuppsetingini hjá Egilli Pálssyni er, at hann hevur býtt ónda dvørgin sundur í seks, so at hvør leikari við jøvnum millumbilum umskapast til eina óndskapsfulla veru við hjáhoyrandi groteskum mimikki.

Umframt at hetta skapar ein fantastiskan slap-stick dynamikk millum leikararnar, signalerar hetta eisini at ein óndur dvørgur býr sum eitt fræ í okkum øllum, og dvørgurin lýsir seg sum nakað alneyðugt og sum ein inngrógvin partur av einum hvørjum menniskja.

Tey á slottinum banka hvønn annan meðan tey leggja krígsætlanir, drotningin í spandex buksum og hennara elskari smyrja hvønn annan inn í olju, og tey gurgla djús úr plastik gløsum við dekadentum manérum meðan kríggjið fer fram. Leikurin fer fram á tann hátt, at skift verður millum brot úr bókini hjá Pär Lagerkvist, og øðrum útvaldum tekstum frá stórum tonkjarum. Á tann hátt verður skift millum vanliga søgugongd, og framsiging av teksti við einum meira akademiskum og hugkveikjandi dámi.

Hæddarpunktið av øllum ørskapinum er eitt døgverðagildi, ið verður hildið fyri at heiðra at fíggindarnir í ríkinum eru samdir um, at friður aftur skal valdast. Eitt døgverðagildið við splattaðum fruktum um alt gólvið, einum hyli av spýtti og djúsi, restum av skali sitandi millum tennirnar, og forfalli av versta slagi. Og sum toppurin av ísfjallinum, tá allir leikararnir eru dekkaðir í svansi frá høvd til tá, hendir eitt brádligt skifti: vit eru aftur stødd til Nobel handanina, og Pär Lagerkvist endar røðuna og takkar fyri seg... akward silence....

- Lat meg siga tað beinavegin: Egill Pálsson hevur saman við leikarunum megnað at uppseta ein stílsikkran og undirhaldandi leik. Allir leikararnir leikaðu við meir ella minni ironiskari distansu og einstakir við rættuliga karrikeraðum spælistíli. Hendan ironiska distansan hevði sum endamál at stuðla uppundir einum boðskapi, men sum kanska eisini greinsaði upp ímóti safe-play. Hetta er eitt listarligt konsept, sum Pálsson hevur valt at leikstjórna eftir, men eg saknaði at síggja veruligar kenslur koma fram, sum kundu røra meg, uttan at eg skuldi til at greina akademiska fyrilestrar-kenda tilfarið, ið varð blandað uppí søgugongdina, og harvið koma fram til hvussu óndar verður og eg sjálvur eri.

Leikurin fekk meg at flenna í kíki, men samstundis eisini at ilskast inná, at vit liva í einum samfelag, har vit einstaklingar verða kriminaliseraðir fyri at nýta harðskap, meðan danski staturin førir kríggj í Irak, og er við til at myrða óskyldug fólk, har kapitalistik ideoti í Íslandi hevur kollsiglt eina heila tjóð, og har vit spankulera forbí trafikeraðar skøkjur á Istedgade uttan at himprast. At síggja ein leik við trimum ymsum málum er í sær sjálvum eisini frískt, og eitt væl tiltrongt spark til ta annars heldur innilukkaðu teaturinstitutiónina vit hava her í Norðanlondum.

Thumbs up!

Búi Rouch

Longu 20 minuttir áðrenn konsertbyrjan, vóru líka nógv fólk, sum tá Páll Finnur Páll byrjaðu sína konsert. Eitt intro ljósshow og dramatiskt dun seinni stóðu prettyboysanir saman við tí feita orkestrinum á pallinum. Eitt væl koreograferað og neyvt nikk frá øllum fýra og tíðarmaskinan var sett í gongd.

Tónleikurin var sukursøtur við eitt sindur av flødaskúmi og bubligummi afturvið. Akkurát sum vit kenna tað. Melodiøst og lætt at lurta eftir. Krevur ikki so nógv av hvørki oyrum ella høvdi. Tó hava teir allir fýra ótrúliga góðar røddir og syngja væl! Imponerandi, men tað ljóðaði akkurát líka polerað sum á fløgunum. Eisini eitt herðaklapp til ljóðfólk og anleggið!  

Tó hoyrdist eina ella tvær ferðir, at hetta var live. Onkur, sum ikki sang heilt optimalt eina løtu - serliga í tøkulagnum 'I Gotta Feeling' hjá The Black Eyed Peas. Aftrat hesum tøkulagnum vóru eisini Beyoncé, Kings of Leon og Thin Lizzy tulkað til boyband. Tøkuløgini vóru eitt frískt innslag, men erligt betalt... Westlife líður ikki beinleiðis av hittmangli.

Eitt annað stuttligt innslag var, tá føroyski sjafførurin Karl kom á pallin at jodla. Hetta virkaði ógvuliga spontant í kontrast til væl synkroniseraðu dansirørslunar hjá Westlifearunum.

Sum allar diva'ir máttu vælgreiddu írarnir í heili fýra klædnasett. Og hvørjaferð hóskaðu klæðini saman niður í smálutir. Hubba-bubba líknandi jakkar í hvør sínum liti, fýra pør av hondum í svørtum leðurhandskum - ja, enntá allir við lyklaringum hangandi úr buksunum. Eg saknaði bara hvítu klædningarnar úr 90'unum.

Alt var akkurát sum væntað uttan stemningurin. Hárini reistist ongantíð og áskoðararnir sungu ikki serliga hart við. Kanska tíðin er farin frá boybandum og vælpoleraðum konseptum? Westlife livdi í øllum førum eitt sindur for nógv í 'world of their own' og rukku ov stutt út um pallkantin. Tú kundi tó ikki annað enn flenna og minnast eina farna tíð, meðan lurtað varð eftir mest cheesy tónleikinum eg nakrantíð havi hoyrt.

Jóhanna Magnusardóttir

Bólkurin Marius, sum seinastu árini hevur spælt alternativan rock, hevur vent el-gittarum, synthum og og elektriskum rytmum baki til fyrimuns fyri kassagittarar, floyt, sylofon og ein trækassa sum slagtól. Uttan at siga nakað um gomlu ljóðmyndina, má eg siga, at akustiska vendin klæðir teimum.

Bleyta og behagiliga røddin á forsangaranum, ið meistraði høgu tónarnar sera væl, lokkaði ikki sørt av fólki at at steðga á og hoyra erliga tónleikin. Ein kaffimuns-hugnalig løta, við lurta-eftir tónleiki og ikki skrála-hart ella dansa-vilt tónleiki.

Einasta, sum dansaði, vóru hendurnar á slagverkspælaranum á kassatrummuni. Rundi klangurin  gav tónleikinum ein dám, sum næstan minti um hjartasláttur - tó ikki við heilt somu rytmu. Klokkuklára ljóðið av sylofonini og heldur meira kantuta floytið stóðu ótrúliga væl í kontrast við gittararnar og trummuna. Haraftrat vóru kórrøddirnar ein ógvuliga góð variatión.

Ljóðið var ordiliga gott og fyri tað mesta rættiliga nakið, altso varðveitti akustiska dámin. Einasta, eg hevði viljað broytt eitt lítið vet, var ljóðið á mikrofonini hjá forsangaranum. Røddin hevði komið upp aftur betur til sín rætt, um tað bara styrkti ljóðið og ikki hevði nakra elektriska effekt annars.

Konsertin var rímiliga nærverandi, men manglaði uppaftur meira innileika. Tað bleiv ikki til eina ordiliga intim konsert, men eina stille-rolig konsert.

Mynd: Torkil Djurhuus

Tekstur: Jóhanna Magnusardóttir